[ MARGINAAL weblog IN DE MARGE ]

1 Waarom vervolgt de staat [Wilders, TRS] dan niet?

Daar is meer voor nodig dan ‘even opzoeken in het wetboek of het kan’. In Nederland is de staat niet verplicht iedere inbreuk op de rechtsorde aan de kaak te stellen. Justitie mag een keus maken, op basis van eigen afwegingen. Een beslissing om te vervolgen is dan ook zuivere (rechts)politiek, overigens genomen door een onafhankelijk orgaan.

Een vervolging moet niet alleen juridisch haalbaar zijn, maar ook gewenst. Dit heet het opportuniteitsbeginsel. Daar horen ook andere dan juridische vragen bij. Hoe ernstig waren de gevolgen van een eventuele inbreuk op de rechtsorde helemaal? Past het wel in een democratie om een parlementariër te straffen vanwege zijn uitlatingen? Is een vervolging zinvol? Hoe wordt een vervolging door het publiek opgevat?

Folkert Jensma laat er geen twijfel over bestaan: de keuze om Wilders niet te vervolgen is een zuiver politiek besluit. Wat nou rechtspraak? [bron]

Let ook op zijn subjectieve, gekleurde uitleg van de ruimte die de EVRM biedt:

Volgens de Europese regels mag een verdragsland wettelijke beperkingen opleggen aan de vrijheid van meningsuiting ter bescherming „van de goede zeden of de openbare veiligheid”. Die beperkingen moeten wel „noodzakelijk zijn in een democratische rechtsorde”.

Lidstaten krijgen met nadruk een ‘eigen beoordelingsmarge’. Zij mogen tot op grote hoogte zelf weten in hoeverre godsdienstige gevoelens in hun lidstaat beschermd mogen worden.

MAAR NU KOMT HET:

5 Waar liggen de grenzen aan godsdienstkritiek dan? En zijn die in dit geval dan misschien tóch overschreden?

Eerder deze maand liet een vooraanstaande mensenrechtendeskundige in het blad van het Nederlands Juristen Comité voor de Mensenrechten doorschemeren dat dit laatste inderdaad het geval zou kunnen zijn. Hoogleraar Rick Lawson van de Leidse Universiteit analyseerde een hele reeks recente uitspraken van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in een artikel onder de titel ‘Wild, Wilder, Wildst’. Zijn conclusie: ‘Straatsburg’ laat aanzienlijk meer ruimte voor vervolging van politici die de islam fascistisch vinden dan vaak wordt aangenomen. Die ruimte wordt de laatste jaren bovendien groter. Hij komt met de volgende conclusies:

1. De ruimte om een politicus te vervolgen is niet zo groot.

2. Maar juist politici kunnen worden aangesproken voor zover hun uitspraken maatschappelijke onrust teweegbrachten.

3. Juist politici hebben een verant-woordelijkheid zich te onthouden van uitspraken die tot intolerantie kunnen aanzetten. Dat geldt zeker als de spreker z’n uitlatingen kon voorbereiden. Dus er niet zomaar wat uitflapte tijdens een live uitzending.

4. Vergelijkingen met fascisme en nazisme zijn uitzonderlijk kwetsend. Veroordelingen zijn dan eerder gerechtvaardigd.

Dit maakt dus de weg vrij om talloze critici van Wilders aan te klagen die hem hebben geassocieerd met Nazisme en Fascisme. Niet alleen politci maar ook columnisten en journalisten. Die overbodige cellen zouden in rap tempo worden gevuld. Een tros bananen voor de eerste reaguurder die een citaat van Folkert Jensma vindt waarin hij een politicus, een politieke partij, of een levensovertuiging in verband brengt met Fascisme. Jensma kan in ieder geval blij zijn dat Fortuijn niet meer leeft. Maar dat is ongetwijfeld ook het geval. Nietwaar, VFolkert?