Organisation charts

Advertenties

Fritst Bolkestein: “Als ik toen wist wat ik nu weet”

Tussen de miljoenennota en de stapel begrotingsstukken van dit jaar zat ook een onderzoek van het Centraal Planbureau en het Sociaal en Cultureel Planbureau over de Euromalaise. Conclusie van dat onderzoek: de negatieve uitslag van het referendum over de grondwet moet niet gedramatiseerd worden als een uitbarsting van ontevredenheid, maar meer als een signaal van de geringe betrokkenheid van Nederlanders.

Bolkestein betwijfelt of die conclusie juist is: “Geen uitbarsting van ontevredenheid? Waarom hebben mensen tegengestemd? Omdat ze vinden dat de EU veel te veel bemoeienis heeft met details, omdat het principe van de subsidiariteit niet wordt toegepast. Omdat er geknoeid werd met de criteria voor de monetaire unie. Nederlanders waren zeer gehecht aan de gulden en nu voelen ze zich genept. Ik voel me ook genept. Toen het onderwerp in de Tweede Kamer werd behandeld, heb ik het debat erover zelf gevoerd.

Wim Kok zei over de criteria voor het stabiliteitspact: ‘die zijn in marmer gebeiteld en hangen boven mijn bed’. Een goochemerd zei toen: ‘nu maar hopen dat het touwtje stevig genoeg is’. Als ik toen wist wat ik nu weet, dan had ik het mijn partij misschien niet aanbevolen om voor de muntunie te stemmen.

Men kan tegen mij zeggen ‘dat was dan naïef van u’. Dat is een terecht verwijt, maar het helpt ons nu niet. Als de vergrijzing straks toeslaat, staat de euro de echte test te wachten. De Italiaanse pensioenen zijn niet zo makkelijk te betalen. Men zal in Italië de neiging hebben om geld te lenen en dat zal de gemeenschappelijke munt nog verder verzwakken.” Denkt hij dat de euro op den duur stand kan houden?” Ik hoop van wel, maar het wangedrag van vooral de grotere lidstaten Frankrijk, Duitsland en Italië maakt dat onzeker.” [bron]

Uit een interview met Frits Bolkestein, 2005.

In 2005 waarschuwde Bolkestein al voor Italië. Als hij toen had geweten wat we nu weten….

De kindermoorden van de Taliban

In de hoofden van de islamitische terroristen is er geen plaats voor de heilzame twijfel van Camus. Dat ze door hun acties ook de reputatie van hun godsdienst wereldwijd besmeuren zal hun blijkbaar een zorg zijn. Ook binnen de islam zijn er nauwelijks kritische stemmen te horen over extreem religieus geweld tegen onschuldige mannen, vrouwen en kinderen. Eén enkele imam heeft het ooit gewaagd een fatwa uit te spreken tegen terroristen.Voor de rest: omerta. Een verpletterende heilige stilte, ook tegen de ultieme misdadigers die hun godsdienst blijkbaar ongestraft mogen verkrachten. Hoe jammer is het dat er geen wereldwijde verontwaardiging weerklinkt tegen de kindermoorden van de Taliban en andere religieuze gekken. Waar zijn de religieuze instanties die deze waanzin veroordelen? Duizend keer luider klonk het protest tegen De Satanische verzen van Salman Rushdie. En toen in een obscure westerse krant een spotprent verscheen waarvan zij vonden dat die de profeet beledigde, kwamen in de hele islamitische wereld gelovigen massaal op straat. Hun verontwaardiging was zo groot dat vele tientallen er zelfs het leven bij lieten.

Maar dit soort misbruik van de islam door terroristen wordt niet afgekeurd. Er zijn geen betogingen gesignaleerd in Kabul, Islamabad of Karachi. Geen imam heeft opgeroepen tot straatprotest tegen dit soort barbarij. Blijkbaar overheerst het oordeel dat kinderen laten ontploffen om onschuldigen te vermoorden minder schadelijk is voor de islam dan een flauwe cartoon in een Deense krant. [bron]

Advertentie : 26.172 dollar

De marketing-afdeling van The New York Times doet geen uitspraken over advertentiedeals met klanten. Maar aan de hand van de tarieven van de Times is wel een schatting te maken van de kosten. Toegegeven, Joost en de zijnen hadden naar eigen zeggen scherp onderhandeld, dus misschien wijken de tarieven nog iets af van het uiteindelijke bedrag. Maar één inch, oftewel 2,5 centimeter advertentieruimte, verspreid over één krantenkolom, kost in het kunstkatern 727 dollar. De advertentie van de Disgruntled Dutch artists liep over drie kolommen en mat een inch of twaalf. Dat maakt bij elkaar 26.172 dollar. Dat is 610 keer een entreekaartje voor het eerstvolgende concert van het bedreigde Limburgs Symfonie Orkest. [bron]

‘samen voor ons eigen’

Misschien komt het door de naam van het protest: Mars der Beschaving. Wat is er beschaafd aan zelfgeproclameerde kunstenaars die hun handje ophouden? Bedelen is heus geen kunst. Die ronkende, arrogante, pretentieuze, irritante, zelfgenoegzame benaming staat me tegen. Had men de nachtelijke wandeltocht ‘samen voor ons eigen’ of ‘eigen belang eerst’ genoemd, dan had je me niet gehoord. [bron]

Sylvain Ephimenco

Het gelijkheidsbeginsel

De idee dat een groep mensen ‘extra’ rechten heeft omwille van het feit dat zij in iets bovennatuurlijks geloven, is niet te rechtvaardigen op basis van moderne rechtsprincipes. Of we geloven in gelijkheid, of we geloven daar niet in. Artikel 6 van de Grondwet creëert een grondslag voor ongelijkheid en is daarmee een bron van juridische onzekerheid die het hart van de democratie raakt.

Het gelijkheidsbeginsel waarop ons rechtssysteem voor een belangrijk deel is gebaseerd, komt – zeker in de multiculturele en multireligieuze samenleving waarin we leven – steeds meer onder druk te staan door de uitzonderingsposities die door religieuze groeperingen worden opgeëist. Hierdoor dreigt er een samenleving te ontstaan waarin onderscheid gemaakt gaat worden tussen gelovigen en ongelovigen. Dat onderscheid zal op den duur de samenleving splijten. [bron]

J.P. Verwey